03 sierpnia 2026

Zespół ostrej biegunki krwotocznej u psa: czym jest AHDS?

Nagła biegunka z dużą ilością świeżej krwi może wyglądać dramatycznie. Jedną z możliwych przyczyn jest zespół ostrej biegunki krwotocznej, czyli AHDS (acute hemorrhagic diarrhea syndrome). Dawniej częściej używano nazwy krwotoczne zapalenie żołądka i jelit, HGE. Obecna nazwa jest dokładniejsza, ponieważ u wszystkich pacjentów nie potwierdza się typowego zapalenia żołądka.

AHDS może szybko doprowadzić do znacznego odwodnienia i zaburzeń krążenia. Pies z gwałtowną krwistą biegunką powinien zostać pilnie zbadany przez lekarza weterynarii.

Jak wygląda AHDS?

Najbardziej charakterystyczny jest bardzo szybki początek. Pies może jeszcze rano zachowywać się normalnie, a kilka godzin później wielokrotnie oddawać wodnisty kał z krwią. Często pojawiają się też wymioty, brak apetytu, osłabienie i ból brzucha. Utrata płynów bywa znacznie większa, niż sugeruje wygląd psa na początku choroby.

Nie każda kropla krwi w kale oznacza AHDS. Podobne objawy mogą wystąpić między innymi przy parwowirozie, pasożytach, zatruciu, ciele obcym, wgłobieniu jelita, zapaleniu trzustki, zaburzeniach krzepnięcia i innych chorobach przewodu pokarmowego. Dlatego AHDS nie powinno być rozpoznawane samodzielnie w domu.

Co wywołuje chorobę?

Dokładna przyczyna AHDS nie została w pełni wyjaśniona. Badania wskazują na związek z toksyną NetF wytwarzaną przez niektóre szczepy Clostridium perfringens, ale obecność tej bakterii nie daje prostego wyjaśnienia każdego przypadku. U zdrowych psów także mogą występować bakterie z tego gatunku.

Nie należy więc zakładać, że każda ostra biegunka z krwią jest zakażeniem wymagającym antybiotyku. Lekarz ocenia cały obraz kliniczny i wyklucza inne groźne przyczyny.

Dlaczego potrzebna jest szybka pomoc?

Przy obfitej biegunce i wymiotach pies traci wodę oraz elektrolity. Może rozwinąć się niedowolemia, czyli zbyt mała objętość krwi krążącej, a w ciężkich przypadkach wstrząs. Alarmujące są:

częsta lub bardzo obfita biegunka z krwią,
powtarzające się wymioty,
wyraźne osłabienie, chwiejność albo zapaść,
blade lub lepkie dziąsła,
zimne kończyny,
bolesny, napięty brzuch,
brak możliwości utrzymania wody,
objawy u szczenięcia, seniora albo psa przewlekle chorego.

Nie czekaj, aż pojawią się wszystkie objawy. Informacje o innych sytuacjach alarmowych znajdziesz w artykule Kiedy iść z psem do weterynarza?.

Jak weterynarz stawia rozpoznanie?

AHDS jest rozpoznaniem opartym na objawach i wykluczeniu innych przyczyn. Lekarz zbiera wywiad, bada psa i może zlecić morfologię, biochemię, badanie kału, test w kierunku parwowirozy, ocenę krzepnięcia oraz badania obrazowe. Zakres zależy od wieku, historii, stanu pacjenta i wyników badania klinicznego.

Często stwierdza się podwyższony hematokryt, czyli duży udział krwinek czerwonych w objętości krwi, przy prawidłowym lub obniżonym stężeniu białka. Wynik ten może wspierać rozpoznanie, lecz jego brak nie wyklucza AHDS.

Jak wygląda leczenie?

Najważniejsze jest szybkie uzupełnianie płynów. W cięższych przypadkach potrzebna jest hospitalizacja i płynoterapia dożylna dostosowana do odwodnienia, krążenia oraz dalszych strat. Lekarz może podać leki przeciwwymiotne, przeciwbólowe i inne leczenie wspomagające. Żywienie wprowadza się zgodnie ze stanem psa i zaleceniem prowadzącego lekarza.

Czy zawsze potrzebny jest antybiotyk?

Nie. W łagodnych i umiarkowanych przypadkach bez cech uogólnionego zakażenia antybiotyki nie są rutynowo zalecane. Rozważa się je u psów z objawami sepsy, ciężkimi zmianami w obrazie białych krwinek albo utrzymującymi się objawami ogólnymi mimo właściwego nawodnienia. Decyzję podejmuje lekarz weterynarii.

Nie podawaj psu antybiotyku pozostałego po wcześniejszym leczeniu. Może być niepotrzebny, wywołać działania niepożądane i sprzyjać antybiotykooporności.

Co robić w domu przed wizytą?

Zadzwoń do lecznicy i opisz częstotliwość biegunki, ilość krwi, wymioty oraz stan psa. Jeśli możesz, zrób zdjęcie kału lub zabierz świeżą próbkę w szczelnym pojemniku. Przygotuj informacje o lekach, diecie, możliwym zjedzeniu ciała obcego lub toksycznej substancji i szczepieniach.

Nie podawaj ludzkich leków przeciwbiegunkowych ani przeciwbólowych. Nie zmuszaj psa do picia dużej ilości naraz, zwłaszcza gdy wymiotuje. Nie stosuj wielogłodówki bez zalecenia lekarza. Najważniejsze jest szybkie badanie, nie domowy sposób na zatrzymanie krwi.

Rokowanie i nawroty

Przy szybkim rozpoznaniu i odpowiednim nawodnieniu rokowanie jest zwykle dobre. Część psów może zachorować ponownie. Nawrót krwistej biegunki nadal wymaga konsultacji, nawet jeśli wcześniejszy epizod zakończył się szybko. Nie zakładaj, że przyczyna za każdym razem jest taka sama.

Najważniejsze do zapamiętania?

AHDS to gwałtowny zespół objawów, a nie rozpoznanie, które można potwierdzić po samym wyglądzie kału. Obfita biegunka z krwią, szczególnie połączona z wymiotami lub osłabieniem, wymaga pilnego kontaktu z weterynarzem. Podstawą leczenia jest właściwe nawodnienie. Antybiotyk nie jest potrzebny każdemu psu.

Źródła

Unterer S., Busch K. (2021), „Acute Hemorrhagic Diarrhea Syndrome in Dogs”, Veterinary Clinics of North America: Small Animal Practice, 51(1), 79–92. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33131918/
Merck Veterinary Manual, „Acute Hemorrhagic Diarrhea Syndrome in Dogs”. https://www.merckvetmanual.com/digestive-system/diseases-of-the-large-intestine-in-small-animals/acute-hemorrhagic-diarrhea-syndrome-in-dogs

Pola, która jest na zdjęciu, jest w dt z opcją ds (po wycięciu listwy mlecznej, na której są guzki - jest dopiero po pierwszej operacji).

Możesz wesprzeć naszych podopiecznych: BLIK lub przelew na telefon: 601 718 265, odbiorca: FundacjaRAP. Możesz również przekazać nam 1,5% podatku: KRS 0000858108. Dziękujemy, że pomagasz nam pomagać.

ADOPTUJ ⟶

Inne pieski

#Pomagaj